نویسندگان برای نوشتن داستان از تجربه زیسته خودشان استفاده می‌کنند

«احمد دهقان» در سی و پنجمین کارگاه «چای و داستان» از تجربه‌‎های داستان‌‎نویسی جنگ و تجربه زیسته جنگ با نوشتن داستان گفت.

به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، سی و پنجمین کارگاه «چای و داستان» با حضور «احمد دهقان» و موضوع «تجربه‌‎های زیسته و داستان‌نویسان جنگ» در مدرسه اسلامی هنر (قم) برگزار شد.

نویسنده «سفر به گرای 270 درجه» در نگاهی تاریخی تجربه زیسته نویسندگان را به دو دوره تقسیم کرد و گفت: تا شصت سال پیش نویسندگان عموماً از تجربیات گذشته خودشان بهره می‌بردند. دوره جوانی و نوجوانی بهترین دوره زندگی نویسندگان ایرانی و خارجی برای تجربه کسب کردن بوده است.

دهقان ادامه داد: وقتی داستان‌های احمد محمود را می‎خوانید، می‎بینید دوره نوجوانی خودش را تکرار می‎کند. «همسایه‌ها» داستان یک نوجوان است، «زمین سوخته» و «داستان یک شهر» هم همان نوجوان است که کمی بزرگتر شده است. محمود دولت‌‎آبادی نیز همچنین است و «کلیدر» تجربیات اوست در دوران جوانی. محمدرضا بایرامی هم یک کتاب دارد به نام «هفت روز آخر» که خاطرات او در دوران سربازی است.

وی افزود: در گذشته بسیاری از نویسندگان برای نوشتن داستان از تجربه زیسته خودشان و زندگی گذشته استفاده می‎کردند. تجربه زیسته خیلی مهم است؛ چه برای نویسنده جنگ و چه برای نویسنده غیر جنگ. نویسنده حرفه‌‎ای نویسنده‌ای است که به دنبال این تجربیات می‎رود، این تجربیات را پیدا و از آن‌ها استفاده می‏‌کند.

نویسنده «من قاتل پسرتان هستم» در ادامه بیان کرد: نویسندگان امروزی به یک تجربه جدید می‌رسند، می‎روند و داستان خودشان را می‎سازند. رضا امیرخانی در یک دوره یک ساله به آمریکا می‎رود و در این کشور زندگی می‎کند. وقتی وارد آمریکا می‎شود، جای جای این کشور را می‎گردد و با مسلمانان نشست و برخاست می‎کند و وقتی برمی‎گردد «بی‎وتن» را می‎نویسد. او می‎رود و چتربازی یاد می‎گیرد و در رمان «رهش» خودش کاملاً از این چتربازی استفاده می‎کند. همینگوی هم قبل‎تر به همین شکل کار کرده و نوشته است؛ با یک گروه پارتیزانی همراه می‎شود تا یک پل را منفجر کنند که می‎شود داستان «زنگ‎ها برای که به صدا درمی‎آیند».

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بیست − 17 =